Make your own free website on Tripod.com
داستان دروغين غذا دادن به مسکين و يتيم و ا۰۰۰۰
 

من از بچگی این داستان را زیاد شنیده ام ...شما هم اگر اهل مسجد و هیئت و روضه و سخنرانی و... باشید قطعا این ماجرا را شنیده اید ....داستان اینگونه نقل میشود که علی(ع) و زهرا(س) و احتمالا امام حسن و حسین(ع) و زینب(س) روزه گرفته بودند ( در بعضی روایات فقط دو نفر اول روزه گرفته بودندو بچه ها کوچک بودند ) ...تا اینکه زمان افطار نزدیک میشود ..ناگهان صدایی از در خانه به گوش میرسد و مسکینی تقاضای کمک میکند ...علی(ع) تمام افطاری آن شب را به مسکین میدهند و همگی گرسنه میخوابند ...روز دوم دوباره روزه میگیرند و هنگام افطار صدای یتیمی به گوش میرسد که در خواست غذا میکند و باز تمام غدا را به او میدهند و همگی گرسنه میخوابند ..روز سوم هم هنگام افطار صدای اسیری به گوش میرسد و باز همین اتفاق می افتد ....
و استدلال این است که آیه .....و یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و اسیرا .......مربوط به این ماجرا است ..یعنی خداوند این ماجرا را در قران ذکر کرده و معنی این ایه هم این است که انها غذایشان را در جهت رضایت خداوند به مسکین و یتیم و اسیر دادند ...
اما بعد .......من همیشه از خودم میپرسیدم اگر کسی سه روز پیاپی روزه بگیرد و بدون سحری و افطاری باشد که قطعا مریض میشود ! و این گرسنگی اگر برای علی(ع) بخاطر بدن قوی قابل تحمل بوده برای زهرا(س) که قابل تحمل نبوده است ...علاوه بر آن اگر آیه مربوط به این ماجراست ..خوب در زمان نزول آیات امام حسن و حسین و حضرت زینب که بچه بوده اند ...روزه بودن انها منتفی است او میتوان فرض کرد که علی و فاطمه سهمیه غذای خودشان را داده اند ..یا اصلا بخشی از غذا را داده اند نه همه آن را .....
وقتی که چنین کاری در قران مدح میشود معنایش این است که همه باید اینگونه باشند ..بنابر این همه باید هنگام افطار غذا به مسکین و یتیم و اسیر بدهند و این الگوی رفتاری است در حالیکه این مفهوم هرگز نمی تواند یک اصل اخلاقی باشد
اما علت مهمی که باطل بودن این داستان را ثابت میکند این است اولا هیچ نقلی از خود امام در اینمورد نیست بلکه همه نقل ها توسط دیگران است و آنهم سالها پس از شهادت امام ...و مطلب اساسی توجه به این آیه در قرآن است ....فاعل این افعال یا کسانی که این عمل به آنها نسبت داده شده است ابرارند .....ان الابرار یشربون من کاس کان مزاجها کافورا ....عینا یشرب بها عباد الله یفجرونها تفجیرا...یوفون بالنذر و یخافون یوما کان شره مستطیرا ...و یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و اسیرا ....
معنی آیه این است که ابرار کسانی هستند که اینگونه عمل میکنند....ابرار به نذر خویش عمل میکنند ...ابرار از عذاب قیامت میترسند ....و ابرار به مسکین و یتیم و اسیر کمک میکنند ( غذا میدهند) ...
اگر داستان روزه گرفتن درست باشد پس علی(ع) جزو ابرار است ! ممکن است بگویید چه اشکالی دارد؟ این درست مثل این است که شما به یک سرهنگ ارتش بگویید چطوری سر گروهبان؟
ابرار در قران تعریف خاصی دارند ....اما در طبقه بندی افراد از نظر ایمان رتبه های بالاتری هم داریم ...مثلا مقربین مقام بسیار بالاتری از ابرار است...مثل گروهبان و سرهنگ......اینکه ما علی را به سطح ابرار بیاوریم در واقع مقام او را کم کرده ایم ...این خدمتی به علی نیست بلکه اهانتی بزرگ به اوست ..قطعا علی(ع) در زمره مقربین درگاه خداست و شان او بسیار بالاتر از ابرار است
اما مفهوم آیه بسیار ساده است ..نیکان یا همان ابرار مجموعه ای از نیکیها را دارند که از جمله آنها کمک به فقیران و مسکینان و یتیمان است ...
در واقع بازهم بنظر میرسد افرادی آیه را خوب خوانده اند و داستانی از علی(ع) را برای آن ساخته اند ....متاسفانه ساختن این داستانها برای علی(ع) از آیات قران کار جالبی بوده است و بسیاری از این داستانها هنوز هم در باور عمومی است ...
قصد من هرگز و هرگز کم ارزش نشان دادن ارزش علی(ع) نیست بلکه بر عکس علی(ع) شانی بسیار بالاتر از ابرار دارد  اما بحث این است که چرا آیات قران را به دلخواه خودمان تفسیر میکنیم؟ این آیه نه مربوط به علی است نه مربوط ابوبکر است نه مربوط به عمر است نه مربوط به عثمان است نه مربوط به سایر ائمه است ولی میتواند به خیلی از افراد مربوط باشد همه آنهایی که نیکان هستند و یاران رسول خدا مقامی بالاتر از ابرار دارند .....
شب بخیر